Diagnostyka

ŁYSIENIE U MĘŻCZYZN

Problem nadmiernego wypadania włosów dotyczy 85% mężczyzn po 50 roku życia, ale proces łysienia może rozpocząć się już w wieku dojrzewania.

Najczęstsze przyczyny to uwarunkowania genetyczne i hormonalne, jednakże łysienie może być tez skutkiem długotrwałego stresu, przyjmowanych leków, złej diety. U mężczyzn dominuje androgenowy typ łysienia, trudno poddający się leczeniu przy pomocy mezoterapii osoczem i fibryną bogatopłytkową, czy popularnymi koktajlami wieloskładnikowymi (witaminy, aminokwasy i inne). Najlepsze efekty uzyskujemy podczas terapii doustnej preparatami finasterydu, czyli leku blokującego przekształcenie testosteronu do jego pochodnej – dihydrotestosteronu (DHT) – która niszczy mieszki włosowe. W czasie kuracji finasterydem włosy stają się grubsze i zahamowane zostaje ich wypadanie. Niestety lek działa tylko wtedy, kiedy jest przyjmowany regularnie, a po jego odstawieniu wypadnie włosów powraca. Stałe przyjmowanie leku doustnego, a także pewne ograniczenia w jego przyjmowaniu (przede wszystkim plany prokreacyjne lub, bardzo rzadko, zła tolerancja preparatu) skłaniają zarówno pacjentów, jak i lekarzy do poszukiwania innych metod terapeutycznych. Dobór odpowiedniej terapii – skutecznej i akceptowalnej dla danego pacjenta – wymaga dokładnej analizy i doświadczenia lekarza oraz cierpliwości i zaufania pacjenta.

ŁYSIENIE U KOBIET

U kobiet przede wszystkim to równowaga hormonalna ma wpływ na kondycję włosów.

Widoczne jest to szczególnie w okresie ciąży, kiedy wysokie stężenie estrogenów prowadzi do wydłużenia fazy anagenu, działając niejako ochronnie na bujność fryzury. Dlatego też nie powinno dziwić to, co dzieje się w momencie obniżenia poziomu estrogenów w okresie menopauzy – uwolnienie telogenu prowadzi do widocznie wzmożonej utraty włosów.

Łysienie telogenowe

Jedną z najczęstszych przyczyn rozlanej utraty włosów u kobiet jest tak zwane łysienie telogenowe. Może być wywołane stanami fizjologicznymi – jak ciąża i poród, lub licznymi stanami patologicznymi – najczęściej stresem, chorobami przebiegającymi z gorączką, zaburzeniami hormonalnymi, niedoborami żywieniowymi, chorobami przewlekłymi. W ok. 30% przypadków przyczyna łysienia telogenowego pozostaje nieustalona. Istotne znaczenie diagnostyczne mają szczegółowo zebrany wywiad lekarski (przebyte choroby infekcyjne, stosowane leki, operacje, stres psychiczny), badania laboratoryjne oraz badanie trichoskopowe. Kiedy wypadają włosy, można wykonać kilka badań, które pomogą postawić diagnozę. Zalicza się tu morfologię z rozmazem, żelazo i ferrytynę, TSH, TSH i tak zwane przeciwciała p/tarczycowe (ATPO, ATG), CRP lub OB, stężenie glukozy na czczo, białko całkowite oraz prolaktynę i progesteron.

Łysienie angrogenowe

Łysienie angrogenowe u kobiet najczęściej jest bardziej rozlane niż u mężczyzn (FPHL, ang.- female pattern hair loss). Włosy są coraz rzadsze na przedniej i górnej części głowy (tzw. objaw szerokiego przedziałka), a łysienie znacznie rzadziej daje obraz zakoli, koncentrując się w kątach czołowych. Należy pamiętać, że w łysieniu androgenowym u obu płci stężenia androgenów mogą być prawidłowe, a utrata włosów jest wynikiem wzmożonej reaktywności mieszków włosowych na obecność dihydrotestosteronu.

Łysienie bliznowaciejące czołowe

W okresie okołomenopauzalnym może pojawić się również łysienie bliznowaciejące czołowe (FFA, ang.- frontal fibrosing alopecia), które objawia się przesuwaniem linii włosów w okolicy czołowej ku tyłowi. Prowadzi do nieodwracalnej utraty włosów, może dotyczyć również brwi.

ŁYSIENIE PLACKOWATE

Łysienie plackowate ma obraz litych ognisk łysienia. To najczęstsza przyczyna utraty włosów u dzieci, ale może występować również u dorosłych.

Jest to choroba z kręgu tzw. schorzeń autoimmunologicznych (często współistnieje z chorobami tarczycy lub bielactwem). Czynnikiem spustowym najczęściej jest silny stres emocjonalny U części pacjentów dochodzi do całkowitej utraty włosów na głowie, w tym brwi i rzęs a nawet na całym ciele.